جملات به طور كامل برقرار است و به همين جهت وصل آن رجحان دارد.
٣- آيه ٩٦ سوره نحل (١٦): «مَا عِنْدَكُمْ يَنْفُدَ صلى وَ مَا عِنْدَ اللَّهِ بَاقٍ قلى» آنچه نزد شماست فانى مى‌شود، امّا آن چه نزد خداست باقى است.
وقف در «ينفد» جايز است؛ زيرا كلام در محل وقف، افاده معنا مى‌كند. ولى از نظر لفظى در محل وقف، جمله كامل نيست و با جمله بعدى خود (و ماعنداللّه باق) ارتباط لفظى دارد. با اين توجيه، به وصل خواندن (ينفد) بر وقف آن اولويت دارد. در حقيقت مى‌توان گفت، كه قول خداوند: «آنچه نزد شماست فانى مى‌شود»، قسمتى از پيام آيه است. پيام آيه در قسمت بعدى آن كامل مى‌شود، كه: «امّا آن چه نزد خداست باقى است».
ه- وقف جايز با اولويت وقف‌ تعريف: وقف در مواردى را گويند كه ميان محل وقف و مابعد آن تعلق لفظى وجود ندارد. رابطه معنوى نيز يا اصلًا وجود ندارد و يا اين كه در بعضى از جاها به صورت ضعيفى وجود دارد. به همين دليل وقف در اين موارد اولويت دارد و به وصل هم مى‌توان خواند چون تغييرى در معنا ايجاد نمى‌شود.
حكم و علامت اين وقف: وقف در چنين جاهايى بهتر است و در صورت وقف، بايد از مابعد آن ابتدا كرد. علامت اين نوع وقف «قلى» است.
مثالهايى از قرآن: ١- آيه ١٠٨ سوره بقره (١): «امْ تُرِيدُونَ انْ تَسْئَلُوا رَسُولَكُمْ كَمَا سُئِلَ مُوسَى‌ مِنْ قَبْلُ قلى وَ مَنْ يَتَبَدَّلِ الْكُفْرَ بِالْايمَانِ فَقَدْ ضَلَّ سَوَآءَ السَّبِيلِ» آيا مى‌خواهيد از پيامبر خود همان تقاضاى [نامعقولى را] بكنيد كه پيش از اين، از موسى كردند؟ كسى كه كفر را به جاى ايمان بپذيرد، از راه مستقيم گمراه شده است.
وقف بر «قبل» بهتر است، چون با جمله مابعد خود ارتباط لفظى و معنوى ندارد. عدم ارتباط لفظى به اين علت است كه جمله «و من يتبدّل ...» جمله استينافى؛ يعنى جمله‌اى جداگانه است.
خداوند در قسمت اوّل آيه مسلمانان را از اين كه پرسشها و درخواستهاى بى‌پايه داشته باشند نهى مى‌كند و مى‌فرمايد شما نمى‌بايد تقاضاهايى مانند تقاضاهاى بى‌پايه يهود، از