وقف بر «لاريب» را ندارد.
موارد زير از جمله موارد وقف مراقبه هستند:
آيه ٢٦ سوره مائده [٥]: «قَالَ فَإِنَّهَا مُحَرَّمَةٌ عَلَيْهِمْ ارْبَعيِنَ سَنَةً يَتِيهُونَ فِى الْارْضِ ج».
آيه ٤١ سوره مائده

[٥]: «يَا ايُّهَا الرَّسُولُ لَايَحْزُنْكَ الَّذِينَ يُسَارِعُونَ فِى الْكُفْرِ مِنَ الَّذِينَ قَالُوا ءَامَنَّا بِافْوَاهِهِمْ وَ لَمْ تُؤْمِنْ قُلُوبُهُمْ وَ مِنَ الَّذِينَ هَادُوا سَمَّاعُونَ لِلْكَذِبِ سَمَّاعُونَ لِقَوْمٍ ءَاخَرِينَ لَمْ يَأْتُوكَ صلى».
نخستين كسى كه وقف «مراقبه» را مورد توجه قرار داد استاد «ابوالفضل رازى» «١» بود.
اين وقف «مُعَانَقَه» نيز نام گرفته است؛ زيرا به نظر مى‌رسد كه هر دو كلمه مورد وقف- كه در يك محل واقع شده‌اند- همديگر را در آغوش گرفته باشند.
استاد خليل حصرى در وجه تسميه «مراقبه» مى‌نويسد:
«بدان جهت وقف مراقبه نام دارد كه قارى قرآن در حال قراءت، مراقب محلّى است كه دو كلمه در آن جمع شده‌اند كه روى يكى از آنها بايستد». «٢»