٢- همزه قطع‌ همزه‌اى را گويند كه جزو حروف اصلى و ذاتى كلمه است؛ بدين علت در اول، وسط و آخر كلمات مى‌آيد و هر نوع علامتى را پذيراست. همزه قطع، بر خلاف همزه وصل، اگر حرف اول كلمه باشد، هميشه دو حرف قبل و بعد از خود را از يكديگر جدا و قطع مى‌نمايد، از اين رو در ابتدا به آن و همچنين در اثنا و درج كلام هم خوانده مى‌شود.
همزه قطع مانند همزه وصل در آغاز اسم، فعل و حرف يافت مى‌شود. به سبب ضرورت شناخت آن، مواردش را نام مى‌بريم:
همزه قطع در فعلها همزه ابتداى فعلهايى كه در پى مى‌آيد، همزه قطع است:
١- همزه ابتداى فعلهاى‌ماضى و امر از باب افعال، مانند: اصْدَقَ، احْسَنَ، اعْرِضْ، اقِمْ.
٢- همزه ابتداى فعلهاى متكلم وحده: انْظُرُ، لَمْ‌اكُ.
٣- همزه ابتداى فعلهاى مهموز الفاء: امَرَ، ءَامَنوُا.
همزه قطع در ابتداى اسمها غير از اسمهايى كه با همزه وصل شروع مى‌شوند، همزه انواع اسمهاى زير همزه قطع است:
١- همزه ابتداى اسمهاى جمع مكسرّ، مانند: اعْمال، اسْمَاء، ارْحَام.
٢- همزه ابتداى صيغه‌هاى تعجّب، مانند: اسْمِعْ بِهِ وَ ابْصِرْ، مَا اصْبَرَهُمْ.
٣- همزه ابتداى صفت تفضيلى، مانند: احْسَنَ، اكْبَرَ، اقْوَمَ.
٤- همزه ابتداى اسمهاى خاص، مانند: الْيَاس، ابْرَاهِيم، اسْتَبْرَقَ.
٥- همزه ابتداى مصدر باب افعال، مانند: ايمَان، احْسَان «١».
همزه قطع در ابتداى حروف‌ همزه ابتداى همه حروف، همزه قطع است، مانند: الَى، امْ، اذَنْ، اذْ، الا و