نكته‌ها ١- اگر كلمه «اسم» قبل از لفظ جلاله «اللَّه» ظاهر شود، همزه آن به علت كثرت‌استعمال در كتابت نيزحذف مى‌شود، مانند: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ، بِسْمِ اللَّهِ مَجْرَيهَا وَ مُرْسَيهَا».
٢- هنگامى كه در حال اختيار و يا اضطرار بر كلمه «بِئْس» (آيه ١١ سوره حجرات:
«بِئْسَ الاسْمُ الْفُسُوقُ») وقف شود، و قارى بخواهد از كلمه بعدى آن (الاسم) ابتدا نمايد، دو وجه در آن صحيح است:
الف- ابتدا نمودن بالام مكسور، به صورت «لِاسْمُ: لِسْمُ».
ب- شروع‌كردن با همزه وصل مفتوح و لام مكسور پس از آن بصورت «الاسْمُ: الِسْمُ».
٣- اگر همزه استفهام (همزه قطع) و همزه وصل «الْ» تعريف، در كلمه‌اى جمع شوند، واجب است كه همزه وصل باقى مانده و در تلفّظ و رَسْمْ حذف نگردد، در حالى كه قاعده كلّى در همزه وصل، حذف آن در درج كلام است.
نكته مهم: نبايد همزه وصل را در مواردى كه مى‌آيد، به صورت تحقيق اداء كرد، بلكه تمامى قاريان هفتگانه از جمله عاصم، به دو وجه (تسهيل، ابدال) آن را اداء كرده‌اند كه وجوه آن در پى مى‌آيد. اين حالت در سه كلمه (در شش موضع قرآن) بدين صورت آمده است؛ كه اينك موارد آن طى جدولى ترسيم مى‌شود:
كتابت كلمه‌صورت اصلى كلمه‌كتابت و قراءت آن‌نام سوره- شماره آيه‌ ١- ءَآلذَّكَرَيْنِ‌ءَ الذَّكَرَيْنِ قُلْ ءَآلذَّكَرَيْنِ حَرَّمَ انعام، ١٤٣ قُلْ ءَآلذَّكَرَيْنِ حَرَّمَ انعام، ١٤٤ ٢- ءَآلانَ‌ءَالْأَنَ‌ءَ آلْأَنَ وَ قَدْ عَصَيْتَ يونس، ٩١ ءَامَنْتُمْ بِهِ ءَ آلانَ يونس- ٥١ ٣- ءَآللَّهُ‌ءَاللَّهُ‌قُلْ ءَآللَّهُ اذِنَ لَكُمْ يونس، ٥٩ ءَآللَّهُ خَيْرٌ امَّا يُشْرِكُونَ نمل، ٥٩