٢- الف هميشه بدون حركت و با حركت حرف قبلى خود (كه بايستى مفتوح باشد) خوانده مى‌شود. در حاليكه همزه انواع علامتها را مى‌پذيرد و به حرف قبلى خود وابسته نيست و به تنهايى نيز خوانده مى‌شود.
٣- الف به دليل قبول نكردن حركت، در ابتداى كلمه واقع نمى‌شود، ولى همزه چنين نيست.
٤- گاهى همزه در جمله به صورت مستقل ذكر مى‌شود، مانند همزه استفهام (ءَ)، ولى الف هميشه در ضمن كلمات مى‌آيد.
٥- همزه به شكلهاى گوناگون نوشته مى‌شود، امّا الف به صورت ممدود يا مقصور (الف كشيده يا كوتاه) نوشته مى‌شود.
حروف فرعى: حروفى است كه هنگام اداء، بين دو مخرج جريان داشته باشد. آنها بر دو نوعند: فصيح و غير فصيح، (حروف فرعى غير فصيح در قرآن وجود ندارد). «١» سبب‌ناميدن اين‌حروف به «فرعى»، اين‌است كه از امتزاج دو حرف‌اصلى به‌دست مى‌آيند.
موارد حروف فرعى فصيح در قرآن‌ ١- همزه تسهيل شده: كه آن را «بين بين» هم مى‌گويند. قاعده تسهيل همزه، از اصول قراءت نافع، ابن كثير و ابو عمرو است. تسهيل همزه به اين صورت است: اگر دو همزه در كنار هم قرار گيرند همزه دوم به صورت خالص اداء نشده، بلكه بين همزه و حرف مدّى مجانس با حركت آن، خوانده مى‌شود، مانند همزه دوم در كلمه «ءَاعْجَمِىٌّ» كه بين همزه و الف تلفظ مى‌شود و مانند همزه دوم در كلمه «ءَانْزِلَ» كه بين همزه و واو اداء مى‌شود و يا همزه دوم در كلمه «ءَاذَا» كه بين همزه و ياء تلفظ مى‌شود. «٢» ٢- الف اماله شده: اماله در لغت به معناى «ميل دادن» است، و در علم تجويد يعنى‌