چند مورد از آنها را در اينجا ذكر مى‌كنيم:
اعوذ باللّه من الشيطان الرجيم.
اعوذ باللّه السميع العليم من الشيطان الرجيم.
اعوذ باللّه من الشيطان الرجيم انّ اللّه هو السميع العليم.
اعوذ باللّه السميع العليم من الشيطان الرجيم انّ اللّه هو السميع العليم.
نستعيذ باللّه من الشيطان الرجيم.
لفظ برگزيده و دليل آن: در مورد اينكه كداميك از اين الفاظ براى گفتن استعاذه بهتر است، ميان قائلين آن اختلاف است، ولى هر يك از بزرگان قرائت كه لفظى را انتخاب كرده‌اند، توجيهى نيز براى آن آورده‌اند امّا در ميان الفاظ مختلف استعاذه، بيشتر قاريان برجسته و اساتيد علم قرائات، لفظ «اعوذ باللّه من الشيطان الرجيم» را انتخاب كرده‌اند و برخى از نوشتارها اين لفظ را «اجماعى» دانسته است. با «پذيرفته شدن آن بوسيله اكثر قرّاء بزرگ و بعضى از قراء سبعه» براى برترى دادن آن به ديگر الفاظ، دليلى كافى است.
لفظ برگزيده قراء سبعه، در برخى از كتابهاى قرائتى و بعضى از تفاسير قرآن كه به جنبه قرائتى آن هم نظر داشته‌اند آمده است. مفسّر عاليقدر شيعه، مرحوم طبرسى، در اين زمينه چنين مى‌نويسد:
قاريان قرآن بر خواندن استعاذه قبل از «بسمله» اتفاق نظر دارند. ابن كثير، عاصم، ابوعمرو، نافع، ابن عامر و كسائى مى‌گويند: اعوذ باللّه من الشيطان الرجيم؛ و ابوحاتم گفته است: اعوذ باللّه السميع العليم من الشيطان الرجيم.» «١» اما ابوالقاسم شاطبى، از بزرگان علم قرائت در قرن ششم هجرى، در اشعار «شاطبيه» لفظ «اعوذ باللّه من الشيطان الرجيم» را برگزيده است. «٢» دليلى ديگر: دكتر عبدالفتاح قاضى در شرح اشعار شاطبيه مى‌نويسد:
«هنگامى كه اراده كردى قرآن بخوانى در هر زمانى و به هر قرائتى، از هر يك از