د- رعايت قواعد تفخيم و ترقيق حروف‌ ه- مدّ دادن مواردى كه مدّ آنها تعيين شده است. مثلًا مدّ لازم را بايد به طول خواند، زيرا چنين تعيين شده است.
و- مراقبت از كشش صداى حرف مدّى و جلوگيرى از افراط در اختلاس صداها كاربرد «حدر»: ظاهراً از اين قراءت، بيشتر براى ختم قرآن و نمازهاى مستحبّى استفاده مى‌شود. كسانى كه مايل به زياد خواندن قرآن و كسب فضيلت بيشترى هستند، اين روش را انتخاب مى‌كنند. استدلال آنها در اين زمينه به آيات و رواياتى است كه به برخى از آنها اشاره مى‌شود:
ابن مسعود يكى از صحابى رسول خدا (ص) مى‌گويد: پيامبر خدا فرمود:
«مَنْ قَرَأَ حَرْفاً مِنْ كِتَابِ اللَّهِ فَلَهُ حَسَنَةٌ وَ الْحَسَنَهُ بِعَشْرِ امْثَالِهَا» «١» ، هر كس كه حرفى از كتاب خدا را بخواند، براى او پاداشى است و پاداش آن در آخرت ده برابر است. زيرا قرآن فرمود: «مَنْ جَاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ عَشْرُ امْثَالِهَا». «٢» از طرفى يكى از پرفضيلت‌ترين عبادتها تلاوت قرآن است. بدين جهت هر اندازه قرآن بيشتر خوانده شود حسنات و ثواب آن مضاعف مى‌شود. بنابراين قارى قرآن با قرائت «تحدير» به حسنات بيشترى مى‌رسد و قواعد تجويد را هم رعايت كرده است.
از طريق شيعه نيز از امام محمّد باقر (ع) چنين روايت شده است:
«كسى كه در نماز به حال ايستاده قرآن بخواند، براى هر حرفى از آن صد حسنه برايش نوشته مى‌شود و در نماز به حال نشسته براى هر حرفى پنجاه حسنه و در غير نماز ده حسنه برايش مى‌نويسند». «٣» نكته مهم اين است كه در قرائت حدر نبايد از حدّ «ترتيل» خارج شد، زيرا ترتيل معيار و ملاك صحيح خوانى قرآن است. ابن جزرى مى‌نويسد: «وَ لا يَخْرُجُ عَنْ حَدِّ التَّرْتيل». «٤»