پژوهشى در علم تجويد - علامی، ابوالفضل - الصفحة ٤٥
قرآن از باب تقرّب حضرتش خوانده شود ولى آن را ناصحيح خوانده، باعث تغيير در معناى كلام او شويم.
بنابر اين پسنديده نيست قارى قرآن، رعايت ادب ظاهرى كلام خداوند را ننمايد و به صحيح خوانى قرآن بىتوجهى كند، يعنى قرآن را به گونهاى بخواند كه به ساحت مقدس كلام الهى بىحرمتى شود:
گر كه قرآن بدين نمط خوانى ببرى رونق مسلمانى ارتباط تجويد و زيباخوانى قرآن: امام صادق (ع) مىفرمايد:
«همانا خدا زيباست و زيبايى را دوست دارد». «١» از اين رو سزاوار است كلام خداوند را كه مظهر و منشأ زيباييها است، در نهايت زيبايى خواند، زيرا كه كلام او (قرآن) نيز، زيبا و جميل است؛ و صداى نيكو، بر زيبايى قرآن مىافزايد.
يكى از ابعاد اعجاز در اين كتاب الهى، ارتباط منظم و موزون كلمات و جملات كوتاه و بلند است، كه وقتى در پى هم مىآيند، آهنگ بديع و روحنوازى را تشكيل مىدهند.
و زمانى كه اين به هم پيوستگى منظم و موزون جلوهگر مىشود و در آن حالت، بر ذره ذره وجود تلاوتكننده و شنونده، اثر عميقى گذاشته، غوغاى غريبى در قلب و روحشان، برپا مىسازد.
به گونهاى كه اين تأثير شگرف در كسانى هم كه با معانى قرآن آشنايى ندارند و يا وقتى با جملات عربى بيگانه هستند و براى اولين بار اين كلام موزون رامىشنوند، كاملًا محسوساست. «٢» به همين دليل، پيامبر عظيم الشأن اسلام (ص)، بارها تأكيد و سفارش مىفرمود كه قرآن را با صداى زيبا و نيكو تلاوت كنيد، از جمله آن كه مىفرمود:
«قرآن را با صداى نيكو زينت دهيد، زيرا كه صوت نيكو بر زيبايى قرآن مىافزايد». «٣» امامان شيعه عليهم السلام نيز، قرآن را چنان زيبا تلاوت مىنمودند كه شنوندگان واله