حفص مى‌گويد:
«عاصم به من چنين گفت: قراءتى كه به تو اقراء كردم همانى است كه براى عبدالرحمان خواندم و او بر على (ع) خوانده است. و اما قراءتى را كه بر ابوبكر بن عيّاش آموختم، همانى است كه بر زَرِّبْنِ حُبَيْش عرضه كردم و او شاگرد مكتب ابن مسعود بود.» «١» برترين قارى: عاصم برترين قارى از قراء سبعه است. زيرا او داراى مقامى عالى و خصوصيات ويژه و يگانه‌اى بود كه وى را از ديگر قاريان ممتاز كرده است. قراءت عاصم از نظر ضبط، بسيار دقيق است كما اينكه در تبيين قرائتش بسيار محتاط بوده است. از اين رو قراءت خود را فقط از ابو عبدالرحمان سلمى اخذ كرد و سلمى نيز از على- عليه السلام- و پس از آن قراءت خود را بر زرّبن حبيش عرضه داشت وزر هم قرائتش را از ابن مسعود گرفته بود.
ابوبكر بن عيّاش (راوى ديگر عاصم) در اين مورد مى‌گويد:
«عاصم به من گفت: كسى حرفى از علم قراءت را به من تعليم نداد، مگر ابوعبدالرحمان سلمى، من از نزد او برمى‌گشتم و آنچه فراگرفته‌بودم به «زربن حبيش» عرضه مى‌داشتم و از تأييد او نيز برخوردارمى‌شدم». «٢» برترى عاصم از ديد دانشمندان: در حلقه درس «ابن مجاهد» پانزده نفر بودند كه به صورت اختصاصى قراءت عاصم را تلاوت مى‌كردند و ابن مجاهد نيز در حلقه درس آنان فقط به قراءت عاصم و نه به قراءت ديگران، قرآن مى‌خواند. «٣» «احمد بن حَنْبَل» يكى از پيشوايان چهارگانه اهل سنّت، قراءت عاصم را قراءت برگزيده خود مى‌داند، زيرا او اهل كوفه را اهل علم و فضيلت مى‌دانست، بدين علّت به قراءت قاريان ديگر توجهى نداشت. ذَهَبى در اين مورد چنين مى‌نگارد: «قال احمد بن حنبل: كَانَ عَاصِمُ ثِقَةً انَا اخْتارُ قِرَاءَتَةُ» «٤»