و «كسبتم» در جمله بعدى با هم تعادل دارند.
٢- «فَمَنْ تَعَجَّلَ فِى يَوْمَيْنِ فَلَا اثْمَ عَلَيْهِ وَ مَنْ تَأَخَّرَ فَلَا اثْمَ عَلَيْهِ ج» «١»؛ «پس هر كس شتاب كند و (ذكر خدا را) در دو روز انجام دهد، گناهى بر او نيست؛ و هر كس كه تأخير كند گناهى بر او نيست».
«فمن تعجّل» در جمله اوّل و «و من تأخّر» در جمله دوّم، و عبارت «فلا اثم عليه» در هر دو جمله، در حال تعادل هستند.
٣- «تُولِجُ اللَّيْلَ فِى النَّهَارِ وَ تُولِجُ النَّهَارَ فِى اللَّيْلِ صلى» «٢»؛ شب را در روز داخل مى‌كند و روز را در شب».
اين دو جمله با هم تعادل دارند.
٤- «لَهَا مَا كَسَبَتْ وَ عَلَيْهَا مَا اكْتَسَبَتْ قلى» «٣»؛ (انسان) هر كار (نيكى) انجام دهد براى خود انجام داده؛ و هر كار (بدى) كند به زيان خود كرده است».
در اين دو جمله «لها» از جمله اوّل با «عليها» از عبارت دوّم مقابل يكديگرند. و «كسبت» در جمله اوّل با «اكتسبت» از جمله دوّم نيز تقابل دارند.
٥- «وَ تَعَاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَ التَّقْوَى‌ صلى وَ لَاتَعَاوَنُوا عَلَى الْاثْمِ وَ الْعُدْوَانِ ج» «٤»؛ و در راه نيكى و تقوا با هم تعاون كنيد، و (هرگز) در راه گناه و تعدّى همكارى ننماييد.
در اين آيه شريفه باز بين دو جمله، «ازدواج» از نوع تقابل آن برقرار است. «وتعاونوا» در جمله اوّل با «ولاتعاونوا» از جمله دوّم و «على البرّ و التّقوى» از عبارت اوّل با «على الاثم و العدوان» مقابل يكديگرند.
٦- «مَنْ عَمِلَ صَالِحاً فَلِنَفْسِهِ صلى وَ مَنْ اسَآءَ فَعَلَيْهَا قلى» «٥»؛ كسى كه عمل صالحى انجام دهد، سودش براى خود اوست، و هر كس بدى كند، به خويشتن بدى كرده است.