مفهوم‌است وقف آن جايزاست. ولى نظربه ارتباط لفظى، وصل آن دارى‌اولويت‌است.
حكم اين وقف و علامت آن: وقف در اين موارد جايز است ولى وصل آن بهتر است و اولويت دارد. علامت آن در قرآنها «صلى» است.
مثالهايى براى اين نوع وقف: ١- آيه ٢١٧ سوره بقره (١): «قُلْ قِتَالٌ فِيهِ كَبِيرٌ صلى وَ صَدٌّ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ وَ كُفْرٌ بِهِ وَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ وِ اخْرَاجُ اهْلِهِ مِنْهُ اكْبَرُ عِنْدَاللَّهِ ج» بگو جنگ در آن (ماه حرام)، گناهى بزرگ است؛ ولى جلوگيرى از راه خدا و كفر ورزيدن نسبت به‌او و هتك احترام مسجد الحرام، و اخراج ساكنان آن، نزد خداوند مهمتر از آن است.
وقف در «كبير» جايز است، چون كلام داراى مفهوم است و جمله بعدى نيز داراى مبتدا و خبر بوده و مفهوم كاملى دارد. ولى با توجه به اين كه جمله (وصدّ عن سبيل اللّه) عطف به (قتال فيه كبير) شده است و ادامه گفتار سابق است و ارتباط لفظى بين آنها برقرار است، وصل آن اولويت دارد.
٢- آيه ٢٢ سوره ابراهيم (١٤): «وَ قَالَ الشَّيْطَانُ لَمَّا قُضِىَ الْامْرُ انَّ اللَّهَ وَعَدَكُمْ وَعْدَالْحَقِّ وَ وَعَدتُّكُمْ فَأَخْلَفْتُكُمْ صلى وَ مَا كَانَ لِىَ عَلَيْكُمْ مِنْ سُلْطَانٍ الَّا انْ دَعَوْتُكُمْ فَاسْتَجَبْتُمْ لِى صلى فَلَاتَلُومُونِى وَ لُومُوا انْفُسَكُمْ صلى مَا انَا بِمُصْرِخِكُمْ وَ مَا انْتُمْ بِمُصْرِخِى صلى انِّى كَفَرْتُ بِمَا اشْرَكْتُمُونِ مِنْ قَبُل قلى انَّ الظَّالِمِينَ لَهُمْ عَذَابٌ الِيمٌ» و شيطان، هنگامى كه كار تمام مى‌شود مى‌گويد: خداوند به شما وعده حق داد، و من به شما وعده (باطل) دادم و تخلّف كردم! من بر شما تسلّطى نداشتم، جز اين كه دعوتتان كردم و شما دعوت مرا پذيرفتيد! بنابراين مرا سرزنش نكنيد، خود را سرزنش كنيد! نه من فريادرس شما هستم، و نه شما فريادرس من! من نسبت به شرك شما درباره خود، كه از قبل داشتيد (و اطاعت مرا همرديف اطاعت خدا قرار داديد) بيزار و كافرم! مسلّماً ستمكاران عذاب دردناكى دارند.
وقف در اين موارد جايز است: «فاخلفتكم»، «فاستجبتم‌لى»، «انفسكم» و «بمصرخى»، زيرا در هر كدام از آنها جمله در محلّ وقف، كلام مفيدى است. ولى با توجه به اين كه همه آنها داخل در يك گفتار مى‌باشند يعنى قول شيطان؛ ارتباط لفظى بين اين‌