رسول خدا (ص) نازل شد. آن حضرت بر كوه حرا ايستاده بود كه جبرئيل پنج آيه از اول اين سوره را بدو آموخت.» «١» حسب امتثال قول خداوند در قرآن: «وَ قُرْآناً فَرَقْنَاهُ لِتَقْرَأَهُ عَلَى النّاسِ عَلَى‌ مُكْثٍ وَ نَزَّلْناهُ تَنْزِيلًا» «٢» حضرتش قرآن را براى دو دسته تلاوت نموده، آموزش مى‌داد.
گروه اوّل: توده مردم- قراءت پيام قرآن براى دعوت شدگان به اسلام، مبناى دعوت پيامبر اكرم (ص) بوده است، كه اين مطلب نيازى به استدلال ندارد؛ زيرا كتابهاى تفسيرى و حديث مملوّ از اين قبيل احاديث است. بنابراين، يكى از شؤون پيامبر، خواندن قرآن براى عموم مردم، در زمانها و عرصه‌هاى گوناگون حياتش بوده است.
گروه دوّم: صحابه خاص- عده‌اى از اصحاب در مدينه، قرآن را نزد پيامبر خدا فرامى‌گرفتند تا به ديگران تعليم دهند، رسول خدا (ص) اهتمام خاصّى به اين موضوع داشت، به طورى كه در زمان حياتش، جمعيت متشكّلى در مدينه به قراءت قرآن و تعليم آن اشتغال داشتند. آيات قرآنى را كه بتدريج نازل مى‌شد از زبان پيامبر اكرم- صلى اللّه عليه و آله- استماع مى‌كردند و گاهى در برابر او خوانده و به وى عرضه مى‌نمودند. «٣» در اين مورد به دو روايت بسنده مى‌كنيم:
١- ابَىِّ بن كَعْب، ابن مسعود و عثمان مى‌گويند: رسول خدا (ص) ده آيه از قرآن را بر آنان مى‌خواند و ده آيه بعد را تعليم نمى‌داد تا آنكه معارف عملى آن را فراگيرند، و اين نشان مى‌دهد پيامبر (ص)، تعليم قرآن و عمل به آن را با هم مدّ نظر داشته است. «٤» ٢- ابُو عبدالرّحمن سُلَمى از قول صحابه مى‌گويد: پيامبر اسلام (ص)، قرآن را ده آيه ده آيه آموزش مى‌داد و تا آگاهيهاى علمى و عملى را فرانمى‌گرفتند، ده آيه بعدى را از آن حضرت اخذ نمى‌كردند. «٥»