فصل سوّم: صفات حروف (١) ذاتى متضاد بحث صفات حروف، قسمت عمده‌اى از مباحث علم تجويد را تشكيل مى‌دهد و فراگيرى آن براى همه قاريان قرآن ضرورى است، زيرا تلاوت دلنشين قرآن در گرو شناخت مخارج حروف و صفات آنهاست. در صفات حروف از چگونگى توليد حروف و علل تفاوت آوايى حروف بحث مى‌شود.
بدين جهت، بر قاريان قرآن لازم است كه مبحث صفات را به صورت نظرى فراگيرند تا هنگام تلاوت قرآن، آنها را به كار بندند.
معناى صفت: صفت در لغت به كلماتى گفته مى‌شود كه حالت و ويژگى چيزى را نشان دهد، مانند: علم، سياهى، سفيدى، زيبايى و در اصطلاح علم قراءت به عوارضى گفته مى‌شود كه هنگام اداء حروف بر آنها عارض مى‌شود؛ مانند عارض شدن صفات جهر يا همس، شدّت، رخوت، اطباق، انفتاح، صفير، قلقله و ... بر حروف.
اين عوارض و حالتها، نشان‌دهنده چگونگى توليد حروف است. مخرج و محل توليد هر حرفى نشان از ماهيّت آن حرف دارد، در حالى كه كيفيت توليد و اداء حروف، به وسيله صفات آن آشكار مى‌شود. «١» در آواشناسى جديد، صفات را «چگونگى يا شيوه‌هاى توليد آواى حروف» تعريف كرده‌اند. به اين شكل كه، اندامهاى آواساز هنگام توليد حروف، حالتهاى گوناگونى به خود