براى من روا نباشد، در حالى كه وقتى يكى از شما كار زشت و ناپسندى انجام مى‌دهد و شما باخبر مى‌شويد، اعتراض نمى‌كنيد، از او دورى نمى‌كنيد و اسباب ناراحتى او رافراهم نمى‌كنيد تا آن را ترك كند. «١» ابراز تنفّر از گناه‌ ترك مجالس گناه حتى اگر تأثيرى در جلوگيرى از گناه گنهكاران نداشته باشد، ولى حدّاقل ابراز مخالفتى است كه نشان از احساس مسؤوليت و روحيه ستيز با گناه دارد.
تقليل آمار شركت كنندگان‌ حضور در مجلس گناه، نمايش اين گونه مجالس را افزايش مى‌دهد، چرا كه هر مقدار تعداد شركت كنندگان افزايش يابد، بر شكوه مجلس افزوده مى‌شود و باعث دلگرمى بيشتر شركت كنندگان مى‌گردد. و البته بر آنان كه از بيرون، اخبار اين گونه مجالس را مى‌شنوند، تعداد بيشتر جمعيت، تأثير منفى بيشترى خواهد داشت، چون مؤمنان را افسرده و افراد فاسد را شادمان مى‌سازد.
امام صادق (ع) فرمود: با بدعتگزاران همدم نشويد و با آنان منشينيد، چرا كه در نزد مردم يكى از آنان خواهيد بود. «٢» خطر سرايت آلودگى‌ مجلس گناه زمينه لغزش و سقوط انسان را فراهم مى‌سازد و كم كم انسانهاى پاك و متقى را در معرض آلودگى قرار مى‌دهد.
امام سجاد (ع) فرمود:
ايَّاكُمْ وَ صُحْبَةِ الْعاصينَ وَ مَعُونَةِ الظَّالِمينَ وَ مُجاوَرَةِ الْفاسِقينَ احْذَرُوا فِتْنَتَهُمْ وَ تَباعَدُوا مِنْ ساحَتِهِمْ «٣»