خّلاصه‌ در قرآن امر به معروف و نهى از منكر به عنوان ملاك امتياز و برترى امت اسلامى، معرفى شده، فلاح و رستگارى را در گرو انجام اين وظيفه دانسته است.
اهميت اين اصل ازآن جهت است كه همه واجبات به واسطه آن تحقق پيدا مى‌كند، همان طور كه جلوگيرى از مفاسد در جامعه به وسيله آن امكان پذيراست.
ضرورت امر به معروف و نهى ازمنكر آن گاه بيشتر آشكار مى شود كه به نكات زير توجه كنيم:
١- براى اصلاح جامعه، تنها به انگيزه‌هاى معنوى اشخاص نمى توان بسنده كرد، زيرا بسيارى از افراد، از چنان بنيه ايمانى كه بتوانند در مقابل عوامل فساد انگيز مقاومت كنند، بر خوردار نيستند.
٢- هر چند رشد معنوى انسانها، براى «اقامه معروف و ريشه كن شدن منكر» بسيار مؤثر است، ولى به وجود آوردن چنين رشدى در جامعه، به امر به معروف و نهى از منكر بستگى دارد.
٣- امر به معروف و نهى از منكر، ابراز حمايت جدّى از نيكوكاران است، همان طور كه خود مبارزه‌اى در جهت تضعيف جبهه فاسقان نيز مى‌باشد.