درس ششم: آفات شيوع منكرات‌ ترك امر به معروف و نهى ازمنكر و گسترش منكرات‌ اگر گناهكار بطور پنهانى گناه كند، فقط خود را به ورطه هلاكت افكنده است، امّا اگر در معرض عموم و آشكارا گناه كند، علاوه بر ظلم به خويش، زمينه را براى هلاكت و فاسد شدن ديگران ايجاد كرده و در عمل، آنها را به گناه دعوت كرده است.
پيامبراكرم (ص) در اين باره مى‌فرمايد:
انَّ الْمَعْصيَةَ اذا عَمِلَ بِهَا الْعَبْدُ سِرًّا لَمْ يَضُّرُ الَّا عامِلَها فَاذا عَمِلَ بِها عَلانِيَةً وَ لَمْ يُغَيَّرْ عَلَيْهِ اضَرَّتْ بِالْعامَّةِ «١» اگر بنده‌اى پنهانى و مخفيانه گناه كند، تنها به خود ضرر مى‌رساند، ولى اگر همان گناه را آشكار انجام دهد و ديگران جلوى آن را نگيرند، به همه ضرر مى‌رساند.
انسان از آن جهت كه موجودى اجتماعى است، هم از اجتماع و افراد ديگر تأثير مى پذيرد و هم در اجتماع و افراد ديگر ثأثير مى‌گذارد اين تأثير و تأثر، هم در جهت خوبيهاست و هم در جهت بديها. بناى اسلام بر آن است كه محيط جامعه، پاك باشد و گناه و فحشا وجود نداشته يا حداقل پيدا نباشد و در مقابل، تقوا و پاكى و خوبى در جامعه ظهور داشته باشدتا افراد در جوى آرام و محيطى پاك رشد يابند و ناپاكيهاى روحى و روانى، زمينه رشد پيدا نكند. دعوت اسلام به پوشاندن گناهان افراد و مبارزه با غيبت و افشا كردن گناهان در همين راستاست. پوشاندن گناه يعنى جلوگيرى از گسترش‌