پس از آنكه حضرت عبور كرد، دو باره خدمت ايشان رسيدم و اجازه گرفته، پرسيدم:
جانم به فدايت! چرا فرمودى «علما بايد گناه جاهلان را حمل كنند؟» اين مطلب براى من سنگين است. حضرت فرمود:
نَعَمْ ما يَمْنَعُكُمْ اذا بَلَغَكُمْ عَنِ الرَّجُلِ مِنْكُمْ ما تَكْرَهُونَهُ مِمَّا يَدْخُلُ عَلَيْنا بِهِ الْاذى وَ الْعَيْبُ عِنْدَالنَّاسِ انْ تَاْتَوْهُ فَتُؤَ نَّبُوهُ وَ تَعِظُوهُ وَ تَقُولُوا لَهُ قَولًا بَليغاً آرى چنين است، چرا وقتى يكى از شيعيان كار ناپسندى انجام مى‌دهد كه موجب ناراحتى و عيبجويى در نزد مردم است، و شما از آن آگاه مى‌شويد، به سراغ او نمى‌رويد و او را هشدار نمى‌دهيد. و موعظه نمى‌كنيد وبا گفتارى رسا بااو سخن نمى‌گوييد؟
حارث در پاسخ عرض كرد: «چون از ما قبول نمى‌كند و گوش به حرف ما نمى‌دهد.» امام صادق عليه السلام فرمود:
اذَنْ فَاهْجُرُوهُ عِنْدَ ذلِكَ وَ اجْتَنَبُوا مُجالَسَتَهُ‌ اگر چنين است از او دورى كنيد واز همنشينى بااو بپرهيزيد. «١» روحيّه سازشكارى‌ افراد سازشكار، قدرت «امر و نهى» را از دست مى‌دهند و هميشه در شرايط مختلف هضم مى‌شوند.
خداوند به حضرت شعيب وحى كرد كه صد هزار نفر از قوم تو را عذاب مى‌كنم، چهل هزار نفر از بدان و شصت هزار نفر از نيكان. شعيب عرض كرد: خداوندا، عذاب بدان روشن است، اما نيكان چرا بايد عذاب شوند؟
خداوند فرمود: بدين جهت كه آنان با گناهكاران «مداهنه» كردند و براى غضب من، خشم و غضب نكردند. از اين رو مشمول عذاب خواهند بود.