خلاصه‌ براى امر به معروف و نهى از منكر، بايد «معروف» و «منكر» را شناخت، معروف، عملى است كه خوب بودنش از راه عقل يا شرع شناخته شده باشد. و منكر، هر كارى است كه عقل و شرع خوب بودنش را انكار كند.
براى شناخت معروف و منكر، دو راه وجود دارد: ١- عقل ٢- شرع‌ شناخت بر پايه عقل، از آن جهت است كه انسان با فطرت خود، «خوبى و بدى» را تشخيص مى‌دهد. شناخت بر پايه شرع، از آن جهت است كه «عقل» را در دستيابى به همه خوبيها و بديها و يافتن راه كمال، نمى‌توان خود كفا دانست.
فراتر از منكرهاى عقلى و شرعى، معيارهاى ديگرى نيز براى منكر وجود دارد. از اين رو، از هر گونه رفتارى كه باعث بدبينى ديگران به اسلام و نظام اسلامى شود، بايد اجتناب كرد.
پرسش‌ ١- شناخت معروف و منكر چه ضرورتى دارد؟
٢- «معروف» و «منكر» يعنى چه؟
٣- چه راههايى براى شناخت معروف و منكر وجود دارد؟
٤- چرا براى شناختن معروف و منكر به «دين» احتياج داريم؟