مبارزه با بدعتها از آنجا كه بدعت، چهره حقيقى دين را عوض مى‌كند، و آن را در معرض تحريف قرار مى‌دهد، بايد به مبارزه با آن برخاست تا در نتيجه، «سلامت دين» حفظ شود و چيزى از اجزاى آن دستخوش تغيير و دگرگونى نگردد.
مبارزه با بدعتها، داراى مراحل گوناگونى است؛ همان مراحلى كه در امر به معروف و نهى از منكر، از آن سخن گفتيم:
١- ترك هم‌نشينى‌ به منظور تنها گذاردن «بدعتگذار»، و در نتيجه، جلوگيرى از تأثير بدعتهاى او.
امام صادق (ع) فرمود:
لا تَصْحَبُوا اهْلَ الْبِدَعِ وَ لا تُجالِسُوهُمْ «١» با اهل بدعت همصحبت و همنشين نشويد.
امام على (ع) فرمود:
مَنْ مَشى‌ الى‌ صاحِبِ بِدْعَةٍ فَوَقَّرَهُ فَقَدْ مَشى‌ فى‌ هَدْمِ الْاسْلامِ «٢» هر كس به طرف بدعتگذارى برود و او را بزرگ دارد، براى ويران كردن و نابود نمودن اسلام قدم برداشته است.
٢- مبازره علمى و اظهار حق‌ چنانچه بدعتگذاران دست از عمل ناپسند خود برندارند براى اينكه سخنان و روش باطل آنان چهره دين را نپوشاند، بايد عالمان در برابر آنان بپاخيزند و به عنوان يك «تكليف اختصاصى»، حق را آشكار كنند. پيامبر اكرم (ص) در اين زمينه فرمود: