خلاصه‌ قرآن كريم طى آيات زيادى، جايگاه و نقش امر به معروف و نهى از منكر را در سيره انبيا تبيين مى‌كند. در يك دسته از آيات، «امر به معروف و نهى از منكر» يكى از رسالتهاى انبيا معرفى ميشود. در دسته ديگرى از آيات، مواردى از «منكر و معروف» كه انبيا به نهى و امر آن پرداخته‌اند، بازگو مى‌گردد.
بعلاوه، از قرآن كريم استفاده مى‌شود كه وظيفه امر به معروف و نهى از منكر، براى امتهاى گذشته نيز وجود داشته است، و همه انسانهاى يكتاپرست در طول تاريخ، به انجام اين تكليف الهى پرداخته‌اند.
همچنين از نظر قرآن يكى از عوامل هلاكت امتهاى گذشته، بى‌توجهى آنها به امر به معروف و نهى از منكر بوده است.
در سيره امامان و پيشوايان معصوم نيز امر به معروف، جايگاه مهمّى دارد، زيرا آنان از يكسو، به تبيين ابعاد گوناگون اين مسأله براى مسلمانان مى‌پرداختند و بدين وسيله اين اصل حيات‌بخش را از تفسيرهاى نابجا مصون مى‌داشتند و از سوى ديگر، با تلاشهاى عملى خود، امر به معروف و نهى از منكر را زنده مى‌كردند. نمونه‌هايى از اين اقدامات عملى، جهاد امير مؤمنان (ع) در برابر جبهه نفاق و قيام امام حسين (ع) در برابر يزيد بن معاويه مى‌باشد.
بعلاوه، آنان در هر زمان، با شيوه مناسب به اين مهمّ مى‌پرداختند، براى مثال در شرايطى زبان و قلم را در برابر منحرفين به كار مى‌گرفتند و در شرايط ديگر از قيامهايى كه براى امر به معروف و نهى از منكر انجام مى‌شد، پشتيبانى مى‌كردند.