خّلاصه‌ امر به معروف و نهى از منكر داراى مراحلى است. اولين مرحله آن «ابراز انزجار و نفرت» است كه با برگرداندن صورت، درهم كشيدن چهره، رها كردن و ترك مجلس و مانند آن انجام مى‌گيرد.
لزوم دورى از مجالس گناه و عدم حضور در محفلى كه گناه مى‌شود، داراى فلسفه‌هاى مختلفى است. از جمله: پاك نگه‌داشتن گوش و ديگر جوارح، اعلام اعتراض به گناهكاران، ابراز تنفّر از گناه و گناهكار، جلوگيرى از شكوهمند و پررونق شدن مجلس گناه، حفظ خود از خطر سرايت آلودگى، فرار از عذاب الهى و دورى از متهم شدن.
ابراز تنفّر از گناه و برخورد منفى با گناهكار داراى مراتب مختلفى است. در صورتى كه احتمال تأثير مرتبه ضعيف وجود دارد، به سراغ مراتب بالاتر نبايد رفت.
بعلاوه كسى كه امر به معروف و نهى از منكر مى‌كند، ضرورت دارد كه به تأثير «برخوردهاى منفى» خود توجه داشته باشد، و محاسبه كند كه آيا «اعراض از گناهكار» بر جرأت او مى‌افزايد، يا باعث تنبيه او خواهد شد.
پرسش ١- مراتب امر به معروف و نهى از منكر كدام است؟
٢- از كدام آيه قرآن ضرورت ترك مجلس گناه، استفاده مى‌شود؟
٣- فلسفه دورى از مجالس گناه چيست؟
٤- حفظ مراتب امر به معروف و نهى از منكر به چه معنى است؟
٥- تشخيص موارد و شناخت آنها، چه تأثيرى در شيوه امر به معروف و نهى از منكر دارد؟