اما ديگرى مى‌گويد: «نه، ارزش امر به معروف و نهى از منكر بالاتر ازاينهاست، البته با توجه به معروفش، ببين‌امر به معروف و نهى از منكر را براى چه مى‌خواهى بكنى؟ و در چه موضوعى مى‌خواهى امر به معروف و نهى از منكر كنى؟ (بعد دو مثال مى‌زند، يك موضوع كم اهميت مثل كثيف كردن كوچه توسط يك فرد كه شايسته نيست براى نهى از آن، جان، مال و آبروى خود را در خطر قرار داد و يك موضوع بااهميت مثل به خطر افتادن قرآن، كه حفظ آن از جان، مال و آبروى فرد با ارزشتر است. سپس اضافه مى‌كند:) بنابراين، امر به معروف و نهى از منكر در مسائل بزرگ مرز نمى‌شناسد. هيچ چيزى، هيچ امر محترمى نمى‌تواند، با امر به معروف و نهى ازمنكر برابرى كند، نمى‌تواند جلويش را بگيرد. «١» بر اين اساس، رهبر فقيد انقلاب اسلامى حضرت امام خمينى سلام الله عليه چنين فتوا داده‌اند:
اگر معروف و منكر از امورى است كه شارع اقدس به آن اهتمام دارد، مثل حفظ قبيله‌اى از مسلمانان و هتك نواميس آنها، يا محو آثار اسلام و محو حجت آن كه موجب گمراهى مسلمانان مى‌شود، و يا از بين بردن برخى از شعاير اسلامى مثل بيت الله الحرام، بگونه‌اى كه آثار و محل آن از بين برود و امثال اين موارد، بايد ملاحظه اهميت را نمود، و مطلق ضرر، هر چند ضررجانى و يا حرج و مشقت، تكليف را برنمى‌دارد. از اين رو، اگر به پاداشتن اين گونه حجج‌اسلامى كه جلوى گمراهى را مى‌گيرد، به بذل جان و يا جانها، نيازمند باشد، اين كار لازم است، چه برسد به ضرر و يا حرج كمتر ازاين مرحله. «٢» امير مؤمنان (ع) در تفسير «وَاْصبِرْعَلى‌ ما اصابَكَ فَانَّ ذلِكَ مِنْ عَزْمِ اْلا مُورِ «٣»» مى‌فرمايد: دربرابر دشواريها و رنجهايى كه در امربه معروف ونهى‌ازمنكر به تو مى‌رسد، استقامت داشته باش. «٤»