وَ اذا رَايْتَ الَّذينَ يَخُوضُونَ فى‌ اياتِنا فَاعْرِضْ عَنْهُمْ حَتَّى يَخُوضُوا فى‌ حَديثٍ غَيْرِهِ وَ امّايُنْسِيَنَّكَ الشَّيْطانُ فَلا تَقْعُدْ بَعْدَ الذِّكْرى‌ مَعَ الْقَوْمِ الظّالِمينَ وَ ما عَلَى الَّذينَ يَتَّقُونَ مِنْ حِسابِهِمْ‌مِنْ شِى‌ءٍ وَلكِنْ ذِكْرى لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونْ «١» هنگامى كه آنان كه آيات ما را به مسخره مى‌گيرند، مى‌بينى، از آنها روى برگردان تابه سخن ديگرى بپردازند واگرشيطان تو را به فراموشى افكند پس‌از توجه و رفع غفلت، با آنان منشين، و برافراد با تقوا چيزى از حساب گناه آنها (كه آيات ما را به مسخره مى‌گيرند) نيست، ولى آنها را تذكر مى‌دهيم تا شايد تقوا پيشه كنند.
دقت در آيه مزبور نشان مى‌دهد كه:
گرچه در اين‌آيه پيامبر به روى گردانى از مجالس كفار مأمور شده است، ولى حكم از نظر ملاك شامل هرگروه گناهكار، و هرمجلس گناهى‌مى‌شود، چه‌اينكه در روايات نيز با استشهاد به همين آيه شريفه از حضور دربرخى از مجالس امر به معروف ونهى از منكر ١٠٥ ضوابط امر به معروف و نهى از منكر با زبان ص : ١٠٥ گناه نهى شده‌است.
پيامبراكرم (ص) فرمود:
مَنْ كانَ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَومِ اْلآخِرِ فَلا يَجْلِسُ فى‌ مَجْلِسٍ يُسَبُّ فيهِ امامٌ اوْ يُغْتابُ فيهِ مُسْلِمٌ‌ هركس كه ايمان به خدا و روز قيامت داشته باشد، در مجلسى كه به امام (عادل) ناسزا گفته مى‌شود يا از مسلمانى غيبت مى‌شود، نمى‌نشيند.
سپس حضرت به همين آيات استشهاد فرمود:
فَانَّ اللَّهَ يَقُولُ: اذا رَأَيْتَ الَّذينَ يَخُوضُونَ فى‌ اياتِنا «٢» امام رضا (ع) به يكى از اصحابش فرمود:
شنيده‌ام كه در مجالس واقفيه «٣» شركت مى‌كنى!؟ عرض كرد: آرى قربانت گردم با آنها نشست‌