به نظر مى‌رسد كه محور اوّل در بحث «نقد و انتقاد» كه بررسى فردى نظريات است از آنجا كه يك عمل شخصى است، از حريم روابط اجتماعى خارج مى‌شود، و محور دوّم آن كه در محدوده ارائه و دريافت نظريات مى‌باشد، بخشى از وظيفه «نصيحت» را تشكيل مى‌دهد. البته ممكن است گاهى بررسى يك «نظريه» يا نقد يك «عمل»، نه به عنوان يك بحث علمى براى يافتن حق، بلكه براى اصلاح ديگران صورت گيرد، كه در اين صورت مشمول ضوابط و شرايط «امر به معروف و نهى از منكر» خواهد بود.