فتواى امام خمينى رحمة الله عليه در اين زمينه چنين است: اگر بدعتى در اسلام گذارده شود و سكوت علماى دين، باعث هتك اسلام و ضعف عقايد مسلمانان شود، بايد به هر وسيله به انكار و مخالفت بپردازند، هر چند اين مخالفت در ريشه كن كردن فساد، تأثيرى نداشته باشد. «١» از اين دو بيان رهبر فقيد انقلاب مى‌فهميم كه مبارزه با بدعتها، محدود به شرايط امر به معروف و نهى از منكر نيست و نظر به اهميت اين منكر خاص، در حد توان و به هر شيوه ممكن بايد با بدعتها مقابله كرد.
نصيحت و ارشاد «نصيحت» گفتار يا رفتارى است كه مقصود آن خير ديگرى (نصيحت شده) باشد.
ريشه لغوى اين كلمه «نصح» بوده و داراى لطافت خاصى است كه مى‌تواند، كار نصيحت كننده را بخوبى توضيح دهد.
در متون روايى، «نصيحت مؤمن» از جمله وظايف مسلمانان شمرده شده است. امام صادق (ع) فرمود:
يَجِبُ لِلْمُؤْمِنِ عَلَى الْمُؤْمِنِ انْ يُناصِحَهُ‌ براى هر مؤمن بر مؤمن ديگر اين وظيفه هست كه او را نصيحت كند. «٢» انجام اين وظيفه به آن است كه «او را به مصالح دينى و دنيايى‌اش راهنمايى و ارشاد كند، اگر جاهل است او را تعليم دهد، و اگر غافل است او را هشيار كند واگر ناتوان است او را كمك نمايد، ضرر را از او دور كند و نسبت به او خيانت روا نداند. «٣» با توجه به تفسير مزبور، نصيحت، دايره‌اى وسيع، و مفهومى گسترده دارد، تا جايى كه برخى از موارد آن، به «حدّ لزوم و وجوب» هم مى‌رسد، ولى تعبير جامع و گوياى آن «خير خواهى در گفتار و عمل» است.