همچنين در ذيل آيه «وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرى‌ نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ» «١» يعنى بعضى از مردم جان خود را در برابر خشنودى خدا مى‌فروشند، از امير مؤمنان (ع) چنين نقل شده است: مقصودآيه كسى است كه به واسطه امر به معروف و نهى‌از منكربه شهادت مى‌رسد. «٢» بعلاوه در قرآن كريم از انسانهاى مؤمن فداكارى كه به واسطه امر به معروف و نهى ازمنكر شديدترين مصيبتهاى را تحمّل كرده‌اند، با عظمت و بزرگى ياد شده است. به عنوان نمونه در سوره «يس» سرگذشت‌يكى از اين ايثارگران آمده است. او مردم را از مخالفت با پيامبران بر حذر داشت و قوم طغيانگرش با بى رحمى به جان او افتادند و اورا به شهادت رساندند. در همان لحظه بود كه فرمان الهى به او رسيد:
قيلَ ادْخُلِ الْجَنَّةَ به بهشت وارد شو. «٣» اگر حركت اين مؤمن دلسوخته براى قيام به امر به معروف و نهى از منكر يك جريان استثنايى بود و نمى‌توانست براى ديگران الگو باشد، چرا قرآن كه كتاب هدايت و راهنمايى است، به نقل آن مبادرت كرده است؟
حضرت امام حسين (ع) در وصيتنامه خود نوشت كه براى امر به معروف و نهى از منكر قيام مى‌كند «٤» و در اين راه ازجان و مال خود گذشت و به اسارت اهل بيتش راضى شد و به جهانيان اعلام كرد كه بايد به او اقتدا كنند «٥» وبراى امر به معروف ونهى از منكر در موارد مهم هر گونه ضرر را به جان خويش بخرند.