دست فراموشى سپرده مى‌شود مگر آنكه پيوسته ياد آورى شود و در مرحله عمل تكرار گردد، و از همين جاست كه پيوند «علم و عمل» مشخص مى‌شود علم، انسان را به عمل راهنمايى مى‌كند و عمل شايسته، بر آگاهى و بينش انسان مى‌افزايد. از اين رو، در يك جامعه سالم، همه بايد براى پاسدارى از فرهنگ و معرفت خويش بكوشند، ونگهبانى از حريم مكتب به آن است كه متخلفين از راه نيكى را، از سقوط به ورطه هلاكت باز دارند و با «امر به معروف و نهى ازمنكر» زمينه ساز «رفتار شايسته» و در نتيجه «تقويت كننده افكار صحيح» باشند. پس بى اعتنايى به اين وظيفه، پايه رفتار را سست و انديشه‌هاى والا را در معرض فراموشى قرار مى‌دهد.» «١» امر به معروف و نهى از منكر ملاك امتياز امت اسلامى‌ كُنْتُمْ خَيْرَ امَّةٍ اخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَاْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ تَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ تُؤْمِنوُنَ بِاللَّهِ «٢» شما بهترين امتى بوديد كه براى مردم ظاهر شده است (چه اينكه) امر به معروف و نهى از منكر مى‌كنيد و به خدا ايمان داريد.
در اين آيه شريفه از امت اسلامى به عنوان «برترين امت» تمجيد، و سر اين فضيلت «امر به معروف و نهى از منكر» معرفى شده است. پس در صورتى جامعه اسلامى لياقت اين افتخار بزرگ را دارد كه اين ارزش والا در آن حاكميت داشته باشد و مسلمانان با احساس وظيفه و مسووليت، يكديگر را دعوت به خوبى و نهى از بدى كنند. هر گاه اين «سنت نيك» در ميان آنان ضعيف شود، و نسبت به امر به معروف و نهى از منكر در سطح جامعه احساس وظيفه و تكليفى در آحاد مردم وجود نداشته باشد، اين فضيلت و برترى را از دست خواهند داد.
از اين جهت است كه خداوند، امت اسلامى را در طول تاريخ و براى هميشه به عنوان «بهترين امت» معرفى نمى‌كند، بلكه با فعل ماضى «كنتم: بوديد» سابقه پرافتخار