امام قدس سره در اين باره چنين است:
واجب است به ابراز انزجار قلبى در صورتى كه احتمال تأثير و رفع منكر داده مى‌شود اكتفا شود. در اين صورت نوبت به مرتبه بعد نمى‌رسد. در اظهار انزجار هم بايد به مقدار لازم اكتفا كرد و تا امكان تأثير گذارى با مرتبه پايين‌تر و كار ساده‌ترى وجود دارد، به سراغ مرتبه بالاتر نبايد رفت. بخصوص در مواردى كه مرتبه بالاتر موجب هتك او مى‌شود. پس اگر براى مثال با برهم نهادن چشم، مطلب به او فهمانده مى‌شود، تعدى به مرتبه بالاتر جايز نيست. «١» ضرورت تشخيص موارد در انتخاب شيوه امر به معروف و نهى از منكر و به كارگيرى هر يك از مراتب آن، توجه به اين نكته ضرورى است كه شيوه انتخاب شده داراى چه تأثيرى است. آيا به عنوان مثال قطع رابطه موجب «تنبيه» است و يا بعكس باعث «تشويق» او به گناه مى‌شود.
از اين رو، به صورت كلى و نسبت به همه موارد، قطع رابطه رابه عنوان مرتبه‌اى از امر به معروف و نهى از منكر نمى‌توان تجويز كرد. استاد شهيد مطهرى مطلب را اين گونه توضيح داده است.
شخصى دوست شماست، با يكديگر صميمى و محشور هستيد، روابطتان با يكديگر دوستانه است، رفت و آمد داريد، با هم گرم مى‌گيريد، مسافرت مى‌رويد، ميانتان هدايايى مبادله مى‌شود. يك وقت اطلاع پيدا مى‌كنيد كه همين رفيق صميمى شما دچار فلان عمل زشت شده، فلان گناه قطعى و مسلم را مرتكب مى‌شود، يكى از اقسام تنبيه كه در مواردى بايد انجام شود اين است كه شمانسبت به او سردى نشان دهيد، بى‌اعتنايى كنيد، و آن صميميّتى‌كه در گذشته به او نشان مى‌داديد بعد از اين نشان ندهيد، ولى اين در موردى است كه اگر شما با آن شخصى كه با او صميميّت داريد قطع رابطه كنيد و نسبت به او سردى نشان بدهيد، اين عمل شما نسبت به او تنبيه تلقى شود، يعنى تحت يك زجر و شكنجه روحى قرار گيرد و اين عمل‌