* حضور و شركت در مجالس گناه و نظاره صحنه‌هاى گناه، خود نوعى مشاركت در گناه تلقى مى‌شود. (انَّكُمْ اذاً مِثْلُهُمْ «١») حضور توأم با سكوت در اين گونه مجالس نمايانگر ضعف ايمان و ناشى از روحيه نفاق است.
فلسفه دورى از مجالس گناه‌ در پرتو آيات مزبور، فلسفه و علت دورى از مجالس گناه، مشخص مى‌شود. اسلام بانهى از حضور در اين گونه مجالس و معاشرت با چنين افرادى، مصلحتهاى زير را در نظر گرفته است:
طهارت گوش‌ امام صادق (ع) فرمود: خداوند بر انسان واجب كرده است كه از گوش كردن آنچه حرام است، دورى كند و از آنچه خداوند نهى كرده است، پرهيز نمايد و از شنيدن آنچه موجب سخط الهى است، بپرهيزد. زيرا در قرآن فرموده است: «وقتى شنيديد كه آيات خدا مورد انكار و مسخره قرار مى‌گيرد، با آنها ننشينيد تا در سخن ديگرى وارد شوند.» «٢» پس همان گونه كه با چشم پوشى از صحنه گناه، چشم را بايد پاك نگاه داشت، گوش را نيز بايد، با ترك مجالس گناه «منزّه» داشت. البته با ترك مجلس هم به طهارت گوش مى‌رسد و هم از آلوده شدن ساير اعضا و جوارح به گناه در امان مى‌ماند، زيرا چه بسا اگر در مجلس مى‌ماند علاوه بر گوش دادن، خودش نيز همراهى مى‌كرد و سخنى به استهزا مى‌گفت و زبانش را آلوده مى‌كرد و تنبيه گناهكاران‌ ترك مجلس گناه، اعلام اعتراض به گناهكاران و ياوه سرايان است. امام صادق (ع) به گروهى ازاصحابش فرمود:
سزاوار است كه من بى‌گناهان شما را هم به واسطه گناهكارانتان توبيخ كنم، و چرا اين كار