دايره فساد گناه و محدود كردن آن به شخص گناهكار وا فشاكردن گناه يعنى كمك به گسترش دادن دايره فساد گناه و دعوت ديگران به انجام آن.
قرآن شريف باتوجه به همين اصل، تهمت زدن را در راستاى علاقه به عمومى شدن گناه مى‌داند و كسانى را كه به زنان پاكدامن تهمت زنا مى‌زنند واين تهمت را در جامعه منتشر مى‌كنند، جزو كسانى دانسته كه «دوست دارند فساد و فحشا در بين جامعه مؤمنان رواج يابد». «١» امام صادق (ع) در ذيل اين آيه مى‌فرمايد:
هر كس آنچه از مومنى با دو چشم خود مى‌بيند يا با دو گوش خود مى‌شنود- از كارهاى بد و مطالب ناروا- نقل‌كند از كسانى است كه خداوند در مورد آنان فرمود: همانا كسانى كه دوست دارند فساد و فحشا در بين مؤمنان رواج‌يابد، برايشان عذاب دردناكى در دنيا وآخرت است. «٢» اين روايت با غيبت وافشاى گناهان پنهانى افراد تطبيق مى‌كند و معلوم مى‌شود كه غيبت ونقل گناهان پنهانى ديگران در جامعه، به معناى سوق‌دادن جامعه به سوى فساد است.
نهى از منكر عاملى است براى جلوگيرى از عمومى شدن و گسترش منكرات، و امر به معروف عاملى است براى عمومى كردن و گسترش نيكيها و خوبيها. اگر در جامعه اى نهى از منكر وامر به معروف ترك شود، جزاين نيست كه خوبيها و پاكيها ازآن جامعه رخت بر مى‌بندد و منكرات و زشتيها در آن جامعه فراگير مى‌شود.
قرآن كريم در آيات فراوانى به سرگذشت اقوام گذشته اشاره كرده و رواج گناه و ظلم و ستم را عامل عذاب آنان مى‌شمارد. با دقت و توجه دراين آيات در مى‌يابيم كه:
١- رواج گناه در جامعه، باعث نزول بلاى آسمانى و هلاكت است. «٣» ٢- آنها كه در مقابل فساد و گناه بى تفاوت نباشند، و به نهى از منكر بپردازند، از عذاب و هلاكت نجات مى‌يابند. «٤»