بر شما باد كه مبادا با گنهكاران همدم، با ستمكاران همكار و به فاسقان نزديك شويد، از فتنه آنها بر حذر باشيد واز اطراف آنها دور شويد.
علامه طباطبايى (ره) تأثير روانى اين گونه مجالس را بر انسانهاى متقى چنين توضيح داده است:
انسان وقتى در مجالس آنها حاضر مى‌شود، حتى اگر بتواند در مطالب ناروا آنها را همراهى نكند و در قلب خود به گفتار و اعمال آنها رضايت نداشته باشد؛ حتى اگر حضور در نزد آنها، تأييد ايشان و تأييد گفتارشان تلقى نشود، ليكن مشاهده خلاف و ديدن معصيت، گناه را در نزد وى سبك مى‌كند، و در چشم آنان كه تماشاگر چنين صحنه‌هاى خلافى هستند، گناه كوچك مى‌شود، و چه بسا بر اثر آن، ارتكاب گناه براى او آسان شود، چرا كه نفس به گناهان گرايش دارد. از اين رو، بر افراد متقى و پرهيزكار لازم است كه از آميزش و همنشينى با افراد فاسد و قانون‌شكن پرهيز كنند تا مبادا جرأت بر قانون‌شكنى و تخلّف، در آنها پيدا شود. «١» فرار از عذاب الهى‌ گناهكار و مجلس گناه در معرض نزول عذاب الهى قرار دارد. و هر كس كه در آنجا حضور يابد، بايد احتمال عذاب را براى خود بپذيرد. در اين گونه موارد است كه چه بسا، «خشك و تر» با هم مى‌سوزند. از اين رو، ائمه عليهم السلام، اصحاب خود را از شركت در مجالس افراد منحرف بازمى‌داشتند. «٢» جلوگيرى از بدبينى مردم نسبت به خود دوستان و همنشينان هر كس، نمايانگر طرز فكر و روحيه او مى‌باشند و با تأمل در حال دوستان و اطرافيان اشخاص، خود آنها را نيز مى‌توان شناخت. از اين رو، همراه بدكاران بودن، زمينه‌ساز بدبينى جامعه نسبت به خوبان مى‌شود. اميرمؤمنان (ع) فرمود: همنشينى با بدان موجب سوءظن به خوبان مى‌شود. «٣»