آبرويشان، به حيثيّت نظام اسلامى پيوند خورده است، در رفتار خود، بايد علاوه بر دستورات كلى اسلام به «حفظ اعتقادات دينى» مردم نيز توجه داشته باشند. به عنوان مثال پوشيدن بسيارى از لباسها، براى عموم مردم، خلاف شرع تلقى نمى‌شود، ولى پوشيدن همان لباس براى يك روحانى، زننده و ناپسند است، چه اينكه بسيارى از اعمال براى توده مردم محذورى ندارد، ولى براى كسى كه لباس فرم نظامى به تن كرده است، دور از توقع و انتظار است. در شيوه رانندگى، پوشش، آرايش، خوراك و ... مثالهاى فراوانى در اين باره مى‌توان يافت.
از اين رو، در بسيارى از كشورها براى كسانى كه «لباس فرم» به تن دارند و به عنوان مأمور دولتى به فعاليت اشتغال دارند، انجام برخى از كارهاى قانونى، ممنوع تلقى مى‌شود، تا بدين وسيله به اعتبار و حيثيت آن نظام خدشه‌اى وارد نشود.
در فقه اسلامى نيز علاوه بر «عدالت» كه دورى از گناه را مى‌طلبد، «مروّت» نيز مطرح شده است و برخى آن را در امام جماعت، شاهد، قاضى و مانند آنها، به عنوان لزوم يا احتياط شرط كرده‌اند. «١» به هر حال، از هر كارى كه سوژه‌اى به دست ديگران مى‌دهد تا نسبت به «اسلام» يا «نظام اسلامى» خرده‌گيرى كنند- هر چند آن كار «منكر شرعى» هم نباشد- بايد اجتناب كرد، چرا كه حفظ حيثيت اسلام و نظام اسلامى، بر همه لازم است.