اسلام شمرد كه به واسطه‌آن از آيين ديگر انبيا، با ارزشتر است.
بجز آيات مزبور و ديگر آياتى كه تعبير «امر به معروف و نهى از منكر» بصراحت در آنها به كار رفته است، آيات ديگرى نيز وجود دارد كه بر اين فريضه قابل انطباق است كه به دو نمونه از آن اشاره مى‌كنيم:
سفارش به حق‌ وَالْعَصْرِ انَّ الْانْسانَ لَفى‌ خُسْرٍ الَّاالَّذينَ امَنوُا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ تَواصَوْا بِالْحَقِّ وَ تَواصَوْا بِالصَّبْرِ «١» اين سوره، سفارش يكديگر به حق و استقامت را، از مشخصات كسانى شمرده است كه از خسران و زيان رهايى يافته‌اند.
برخى از مفسرين اين ويژگى را اشاره به امر به معروف و نهى از منكر دانسته اند. «٢» برخى ديگر، آن را وسيعتر و جامعتر از اين فريضه تلقى نموده گفته اند: «تواصى به حق» شامل «دعوت به اعتقادات» صحيح نيز مى شود، در حالى كه كه امر به معروف ونهى‌ازمنكر، تنها در محدوده دعوت «به اعمال شايسته» خلاصه مى شود. «٣» حفظ عدالت‌ قرآن كريم از مومنان خواسته است كه نه تنها خود «قيام به قسط» نمايند و در جهت عدالت حركت كنند، بلكه، «قوام به قسط» نيز باشند و از عدالت در جامعه حفاظت و نگهبانى كنند. «٤»