امر به معروف ونهى از منكر - سروش، محمد - الصفحة ١٦٢
چرا علما و روحانيون، آنها را از گفتار زشت و خوردن حرام باز نمىدارند، همانا كارى بسيار زشت مىكنند.
قرآن خبر مىدهد كه عدهاى از قوم حضرت موسى (ع) كه به نهى از منكر مىپرداختند، از عذاب الهى رهايى يافتند، و ديگران به واسطه عذاب به هلاكت رسيدند:
فَلَمَّا نَسُوا ما ذُكِّرُوا بِهِ انْجَيْنَا الَّذينَ يَنْهَوْنَ عَنِ السُّوءِ وَ اخَذْنَا الَّذينَ ظَلَموُا بِعَذابٍ بَئيسٍ «١» و چون از آنچه به ايشان تذكر داده شده بود غفلت ورزيدند، كسانى را كه از بدى و زشتى نهى مىكردند نجات داديم و آنها كه ستم كردند، به واسطه فسقشان به بدترين عذاب گرفتار كرديم.
حضرت لقمان به فرزندش سفارش كرد:
يا بُنَىَّ اقِمِ الصَّلوةَ وَ أْمُرْ بِالْمَعْرُوفِ وَ انْهَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَاصْبِرْ عَلى ما اصابَكَ «٢» فرزندم! نماز را به پاى دار، امر به معروف و نهى از منكر كن و در مصيبتها شكيبا باش.
علاوه بر آيات مزبور كه بر وظيفه امر به معروف و نهى از منكر در امتهاى گذشته گواهى مىدهد، اين مطلب در روايات نيز آمده است. براى مثال «حسن بن علىبنفضال» از امام هشتم (ع) سؤال مىكند كه چرا «حواريّون» «٣» را به اين نام خواندهاند؟ آن حضرت فرمود:
چون آنها خود پاك بودند، و با ارشاد و موعظه ديگران را نيز از گناهان پاك مىكردند. «٤» دسته چهارم: آياتى كه بىتوجهى به امر به معروف و نهى از منكر را در امّتهاى گذشته، سبب هلاكت آنها مىداند.