درس شانزدهم: جايگاه امر به معروف و نهى از منكردر سيره انبيا و ائمه عليهم السلام‌ «امر به معروف و نهى از منكر» اصلى است كه تمامى پيامبران بدان پرداخته و رسالت آنان از اين اصل سرچشمه گرفته است، دعوت به نيكى و بازداشتن از زشتى، محور دعوت تمام انبياى الهى است و آنان سراسر دوران نبوت را در اين جهت سپرى كرده‌اند، چنان كه امام باقر (ع) مى‌فرمايد:
انَّ اْلَامْرَ بِالْمَعْروُفِ وَ اْلنَّهْىَ عَنِ اْلمُنْكَرِ سَبيلُ اْلَانْبِياءِ وَ مِنْهاجُ الْصَّالِحينَ «١» همانا امر به معروف و نهى از منكر راه انبيا و شيوه صالحان است.
قرآن كريم، سند گويايى است كه در آيات فراوان، به مجاهده پيامبران در راه امر به معروف و نهى از منكر گواهى مى‌دهد. در يك نگاه گذرا، آياتى كه اين بُعد رسالت انبيا را تبيين مى‌كند، به چهار دسته تقسيم مى‌شود:
دسته اوّل: آياتى كه سيره عملى انبيا را در مورد امر به معروف و نهى از منكر بازگو مى‌كند. در قرآن از هدف انبيا با تعبيرات مختلفى ياد شده است: «عبادت خدا، اصلاح، دعوت به خدا، اقامه قسط و ...». اين تعبيرات گوناگون، تفسيرى از محتواى گسترده و غنى «معروف» در سيره آنان است. به اين آيات توجه كنيد:
وَ لَقَدْ بَعَثْنا فى‌ كُلِّ امَّةٍ رَسُولًا انِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَ اجْتَنِبوُا الْطَّاغُوتَ «٢»