خلاصه‌ تقيه به معنى در امان داشتن خود از ضرر ديگران، به وسيله اظهار موافقت با آنها در گفتار يا رفتار مخالف حق مى‌باشد.
تقيه به معنى از ميدان به در رفتن و صحنه را به دشمن واگذاردن نيست، بلكه تاكتيك مبارزه را براى حفظ بيشتر و بهتر نيروها مشخص مى‌كند.
تقيه يك دستور كلى براى همه موارد و در تمام شرايط نيست، از اين رو براى شناخت حكم تقيه در هر مورد، بايد شرايط آن زمان را سنجيد، و صحيح نيست كه بدون بررسى و ارزيابى، تقيه به كار گرفته شود، گر چه افراد عافيت طلب، براى توجيه رفتار خود، اين شيوه رابه كار مى‌گيرند.
بعلاوه فقها تصريح كرده‌اند كه در مواردى استفاده از تقيه، و كتمان حق جايز نيست، مثل موردى كه اساس مكتب يا يكى از اصول آن در معرض خطر قرار گيرد. از اين جهت، بسيارى از شيعيان در سخت‌ترين شرايط و با تحمّل بيشترين شكنجه‌ها، از اظهار حق خوددارى نمى‌كردند.
مؤمن آل فرعون، نمونه‌اى است كه قرآن ارائه مى‌دهد، او با استفاده از روش تقيه به بهترين وجه، امر به معروف و نهى از منكر نمود و دشمنان حضرت موسى را از كشتن ايشان بازداشت.
پرسش‌ ١- تقيه يعنى چه؟
٢- در چه مواردى تقيه جايز نيست؟
٣- فلسفه و حقيقت تقيه را توضيح دهيد.
٤- چه رابطه‌اى بين تقيه و امر به معروف و نهى از منكر وجود دارد؟
٥- نكات جالب بيان مؤمن آل فرعون را بنويسيد.