خلاصه‌ براى امر به معروف و نهى از منكر در اولين قدم بايد به اصلاح خود پرداخت و سپس در صدد رفع عيوب ديگران برآمد، زيرا تأثير كامل امر به معروف و نهى از منكر پس از آن است كه آمر به معروف، به فضايل آراسته، و ناهى از منكر، از رذايل پيراسته باشد.
كسانى كه ديگران را به خوبى دعوت مى‌كنند، در حالى كه از «خود» غافلند، مورد سرزنش خداوند در قرآن قرار گرفته‌اند. البته اين بدان معنى نيست كه وظيفه امر به معروف و نهى از منكر، براى كسانى كه به معروف عمل نكرده و از منكر دورى نمى‌كنند، وجود ندارد، بلكه آنان بايد به هر دو تكليف «اصلاح خود» و «امر به معروف و نهى از منكر» عمل كنند.
امر به معروف و نهى از منكر، «مرز» نمى‌شناسد، و بايد نسبت به همه افراد انجام شود، ولى اسلام نسبت به «نزديكان» تاكيد بيشتر و اولويت قائل شده است، زيرا:
١- به اين وسيله بر همه روشن مى‌شود كه در دعوت دينى، هيچ گونه امتياز و تبعيضى وجود ندارد.
٢- هر فرد، از شرايط نزديكان خود آگاهى بيشترى دارد، از اين رو، زمينه امر به معروف و نهى از منكر نسبت به آنها آماده‌تر است.
٣- با توجه به اينكه هر فرد، نسبت به نزديكان خود خوشبين‌تر و مطمئن‌تر است، زودتر گفتار و توصيه آنها را قبول مى‌كند.
پرسش‌ ١- اولين گام امر به معروف ونهى از منكر چيست؟
٢- چگونه امر به معروف بدون عمل به معروف، عملى برخلاف منطق عقل است؟
٣- چرا بايد امر به معروف و نهى از منكر را از نزديكانمان شروع كنيم؟
٤- آيا براى امر به معروف لازم است كه انسان خود قبلًا به معروف عمل كرده باشد، و در صورتى كه گناهكار است، آيا وظيفه امر به معروف و نهى از منكر ندارد؟
٥- چگونه مى‌توانيم خانواده خود را از آتش دوزخ حفظ كنيم؟