فراهم باشد، بايد نسبت به همه انجام گيرد، نه دعوت به خوبى اختصاص به نزديكان و آشنايان دارد، ونه جلوگيرى از بدى به آنها محدود مى‌شود، ولى با اين حال، در چنين فعاليت گسترده‌اى، نقطه آغاز- پس از اصلاح خود- اصلاح نزديكان است و حتى رسول اكرم (ص) كه رسالت هدايت همه انسانها را بر دوش دارد و مكتبى براى نجات بشريت، ارائه كرده است، به شروع انذار از نزديكان، مأمور مى‌شود:
وَ انْذِرْ عَشيرَتَكَ الْاقْرَبينَ «١» همچنين در ابتداى بعثت، «٢» خداوند از پيامبر (ص) مى‌خواهد كه «اهل» خود رابه نماز امر كند:
وَ أْمُرْ اهْلَكَ بِالصَّلوةِ بدين ترتيب دعوت پيامبر (ص)، چه در مرحله فراخوانى به توحيد و چه در مرحله اداى واجبات، از نزديكان شروع شد.
آغاز «دعوت» و «امر به معروف و نهى از منكر» از نزديكان داراى مزايايى است، از آن جمله:
١- بر اساس اين روش، بر همگان روشن مى‌شود كه در دعوت دينى، هيچ گونه تبعيضى وجود ندارد، و كسى به بهانه «قرابت» از تازيانه «امر و نهى» معاف نمى‌شود، بلكه ابتدا بايد به سراغ نزديكان رفت. «٣» گفتنى است كه اگر در بسيارى از موارد، امر به معروف و نهى از منكر نسبت به ديگران، تاثير لازم را ندارد، از آن جهت است كه مردم مى‌بينند، آمر به معروف و ناهى از منكر، حسّاسيّت لازم را نسبت به نزديكان خود ندارد، و آنچه را كه براى ديگران «عيب» مى‌داند و تذكر مى‌دهد، در خانواده و نزديكان خود مى‌بيند، و نسبت به آن مسامحه مى‌كند.