منهاج البراعة في شرح نهج البلاغة - هاشمى خويى، ميرزا حبيب الله - الصفحة ٤١٠ - الترجمة

چگونه باشد حال او زمانى كه بشود در ميان دو تابه يا دو طبقه از آتش كه همخوا به سنگ سوزان باشد و همنشين شيطان، آيا دانسته‌ايد اين كه مالك خازن جهنّم هر وقت غضب نمايد بر آتش بشكند بعضى از آتش بعضي ديگر را، و هر گاه زجر كند آتش را بر جهد شراره آن از ميان درهاى دوزخ از جهة جزع كردن آن از زجر او.

اى پير بزرگ سال كه آميخته است بأو پيرى و سستى چگونه است حالت تو زمانى كه متّصل شود و پيوند گردد طوقهاى آتش باستخوانهاى گردنها، و فرو روند غلهاى جامعه آتش در أعضاء، تا اين كه بخورد گوشتهاى بازوها را پس بترسيد از خدا أى بندگان خدا در حالتى كه شما سلامت هستيد در زمان صحّت پيش از بيمارى و در فراخى و وسعت پيش از تنگى، پس سعى نمائيد در گشادن و فكّ نمودن گردنهاى خودتان پيش از اين كه بسته شود گروهاى گردنها، بيدار كنيد چشمهاى خود را با تهجّد و قيام، و تهى سازيد شكمهاى خود را با گرسنگى و صيام، و استعمال نمائيد قدمهاى خود را در خيرات، و انفاق كنيد مالهاى خود را در زكاة و صدقات، و أخذ نمائيد از بدنهاى خودتان تا بخشش نمائيد با آنها بر نفسهاى خود و بخل نورزيد به آنها.

پس بتحقيق كه فرموده است حق تعالى در كلام مجيد خود إِنْ تَنْصُرُوا اللَّهَ يَنْصُرْكُمْ وَ يُثَبِّتْ أَقْدامَكُمْ‌ يعني اگر يارى كنيد خدا را يارى ميكند خدا شما را و ثابت مى‌فرمايد قدمهاى شما را در مواضع لغيزدن.

و باز فرموده‌ مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً فَيُضاعِفَهُ لَهُ وَ لَهُ أَجْرٌ كَرِيمٌ‌ يعني كسيست آن كسى كه قرض دهد خدا را قرض‌دادن نيكو پس زياده گرداند آنرا از براى او و مر او راست أجر با كراهت.

پس يارى نخواست خداى تعالى از شما از بابت ذلّت، و قرض طلب نكرد از شما از جهت كمى و قلّت، يارى خواست از شما در حالتى كه از براى او است لشكرهاى آسمانها و زمين و حال آنكه او است صاحب عزّت و حكمت، و طلب قرض نمود از شما در حالتى كه از براى او است خزانهاى آسمانها و زمين و حال آنكه او است بى‌نياز و ستوده،