منهاج البراعة في شرح نهج البلاغة - هاشمى خويى، ميرزا حبيب الله - الصفحة ٢٠٩ - الترجمة

است بر نفس خود، و طلب كننده است از براى او زيادة خيرات و مبرّات را، پس باشيد مثل سابقانى كه پيش از شما بودند و مثل گذشتگان در پيش از شما بر كندند از دنياى فاني همچو بر كندن كوچ كننده، و درنورديدند دنيا را مثل درنورديدن منزلها.

و بدانيد كه اين قرآن كريم او نصيحت كننده‌ايست كه خيانت نمى‌كند، و هدايت كننده‌ايست كه گمراه نمى‌سازد، و خبر دهنده‌ايست كه دروغ نمى‌گويد، و همنشين نشد اين قرآن را أحدى از شما مگر اين كه برخاست از آن با زيادتي يا كمى، زيادتي در هدايت و كمى از كورى و ضلالت.

و بدانيد نيست بر أحدى بعد از قرآن حاجتى، و نه مر أحديرا پيش از قرآن از دولتي، پس طلب شفا نمائيد از او از دردهاى ظاهرى و باطني خودتان، و طلب يارى كنيد با او بر شدّتهاى خودتان، پس بدرستى كه در او است شفا از بزرگترين دردها و آن كفر است و نفاق و گمراهى است و ضلالت، پس مسألت نمائيد از خدا بوسيله قرآن. و متوجّه باشيد بوسى پروردگار با محبت قرآن، و سؤال ننمائيد بوساطت قرآن از مخلوقي، بدرستى كه متوجّه نشد بندگان بسوى خدا با مثل قرآن.

و بدانيد كه بدرستى كه قرآن شفاعت كننده است و مقبول الشفاعة، و گوينده است تصديق شده، و بدرستى كه كسى كه شفاعت نمايد مر او را قرآن در روز قيامت شفاعت او قبول مى‌شود در حق آن، و كسى كه بدگوئي نمايد از او قرآن در روز قيامت تصديق شده مى‌شود بر ضرر آن.

پس بدرستى كه ندا كند ندا كننده در روز قيامت اين كه آگاه باشيد بدرستى كه هر كشت كار امتحان خواهد شد در كشت خود و در عاقبت عمل خود غير از كشت كنندگان قرآن پس باشيد از كشتكاران قرآن و تبعيّت كنندگان او و دليل أخذ نمائيد او را بر پروردگار خود، و طلب نصيحت كنيد از او بر نفسهاى خود، و متّهم داريد رأيهاى خود را كه بر خلاف او است، و مغشوش شماريد در مقابل قرآن خواهشات خود را.