احتجاجات (ترجمه جلد 4 بحار الأنوار) - علامه مجلسی - الصفحة ٤٤٥ - استدلالى در مورد مناظره

متعال تقاضاى توفيق دارم و از او مى‌خواهم ما را هدايت به راه راست نمايد.

مناظره‌اى ديگر در مسجد كوفه‌

سيد مرتضى فرمود: شيخ مفيد در مسجد كوفه وارد شد. از اهالى كوفه و ديگران قريب پانصد نفر در آنجا جمع شدند. يكى از زيدى مذهبان كه منظورش فتنه و آشوب بود گفت به چه دليل تو به خود اجازه مى‌دهى كه امامت زيد بن على را انكار كنى؟ شيخ در جواب او گفت تو بدگمانى در باره من بر وى. اعتقاد من در باره زيد مخالف هيچ يك از زيديه نيست. نبايد اعتقاد مرا به خلاف نسبت دهى.

گفت تو در باره امامت زيد چه عقيده‌اى دارى؟ شيخ گفت من در باره امامت زيد رحمة الله عليه اثبات مى‌كنم آنچه را زيديه معتقدند و نفى مى‌كنم آنچه را آنها نفى مى‌كنند مى‌گويم زيد رحمة الله عليه امام بود در علم و زهد و امر به معروف و نهى از منكر و از او نفى مى‌كنم امامتى را كه موجب عصمت و نص و معجزه باشد. اين حرفى است كه هيچ زيدى مذهبى مخالف آن نيست، هر جا كه بگويم. تمام حاضران از مذهب زيديه شروع به تشكر كردند و دعا نمودند و آشوب‌طلبى و حيله بازى آن مرد، در هم كوبيده شد.

استدلالى در مورد مناظره‌

سيد مرتضى مى‌گويد به شيخ مفيد گفتم معتزله و حشويه مى‌گويند مناظره‌اى كه شيعيان مى‌كنند مخالف اصول اماميه است و خارج از اجماع آنها است زيرا مذهب اماميه مخالف مناظره است و از آن نهى كرده‌اند و از ائمه خود نقل كرده‌اند كه نسبت به بدعت داده‌اند مناظره را و انجام دهنده آن را سرزنش نموده‌اند. آيا روايتى از اهل بيت در صحت مناظره دارى كه تكيه بر دليل عقلى داشته باشد و نه توجه مخالفت آن، گرچه بر خلاف اجماع آنها باشد؟ فرمود: معتزلى‌ها و حشويها در ادعاى خود كه‌