عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٦٠ - درجات تفويض

او با استفاده از يك فرصت مناسب خود را به حضرت موسى رسانيد و همراه بنى اسرائيل از دريا عبور كرد.

و نيز گفته‌اند:

وقتى تصميم بر قتل او گرفتند به كوهى متوارى شد و از نظرها پنهان گشت‌[١].

معناى عرفانى تفويض‌

تفويض امر، واگذارى تمام برنامه‌هاى اختيارى و غير اختيارى به خداوند متعال است، به وجهى كه از واگذار كننده سلب اختيار و نظر شود.

فرق توكل با تفويض اين است كه توكل بعد از وقوع سبب و تفويض در قبل و در بعد از سبب است، به اين معنى كه علت و سببى پيش مى‌آيد متوكل به خدا توكل مى‌كند، تفويض واگذارى امور است به حق متعال بدون وجود علت و سبب.

تفويض عين تسليم و توكل شعبه‌اى از تسليم است، متوكل در مقام توكل نمى‌تواند از خود سلب اختيار كند، ولى مفوض در تفويض از خود سلب اختيار مى‌نمايد.

مفوض مى‌گويد:

درجات تفويض‌

تفويض از توكل به لحاظ معنى وسيع‌تر و از لحاظ اشاره لطيف‌تر و بر سه درجه‌است:

[١] - مجمع البيان: ٧/ ٦٧٦( ذيل آيات ٤٤ و ٤٥ سوره مؤمن).

[٢] - حافظ.