عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٤٠٩ - انسان در كرسى آفرينش

خداوند مهربان كه به اراده و مشيت و لطفش اين همه واقعيت‌ها را به صورت قوه و استعداد در ذات و باطن انسان قرار داده، راهى تحت عنوان راه عبوديت و به تعبير ديگر صراط مستقيم در برابر اين مخلوق عزيز و محبوبش قرار داده، تا با طى اين مسير همه آن استعدادها را به فعليت و به ظهور برساند و با به دست آوردن اين مقامات به فيض مقام مع اللهى و قرار گرفتن در

[مقعد صدق عند مليك مقتدر][١].

در جايگاهى حق و پسنديده نزد پادشاهى توانا.

[رضوان من الله‌][٢].

در نزد پروردگارشان بهشت‌هايى است.

برسد و دنيا و آخرتش را گلستان كرده و به كسب سعادت دارين نايل گردد.

بياييد به نحو حقيقت دست از ظاهرنگرى برداريم و از اين كه در زندان تن بپوسيم و بميريم خود را نجات داده و حق‌نگر شويم تا با حق‌نگرى حقيقت خود را كه بافته شده از آن همه واقعيت‌ها است بيابيم و برابر با هدايت حضرت رب العزه در وادى عبادت وارد شده و آن واقعيت‌ها را كه سرزمين وجود ما به صورت دانه سربسته است با هواى خوش‌بندگى و نسيم عبادت و خورشيد توحيد و نبوت و امامت تبديل به شجره طيبه كنيم، آن شجره‌اى كه قرآن مجيد در سوره مباركه ابراهيم بدين صورت از آن ياد مى‌كند:

[أ لم تر كيف ضرب الله مثلا كلمة طيبة كشجرة طيبة أصلها ثابت و فرعها في السماء\* تؤتي أكلها كل حين بإذن ربها و يضرب الله الأمثال للناس‌

[١] - قمر( ٥٤): ٥٥.

[٢] - آل عمران( ٣): ١٥.