عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٧٦ - عشق يا بهترين ميوه عالم ملكوت

براى او خواهد خواست‌ [و ما تشاؤن إلا أن يشاء الله‌][١] كه اين است صراط مستقيم و راهى كه تمام انبيا و اوليا طى كردند و اين است عشق حقيقى و محبت واقعى كه چون شعله‌اش در دل روشن شود غير معشوق را سوزانده و از هستى انسان، غير مقام فناى فى الله و بقاى بالله چيزى نخواهد گذاشت.

عشق يا بهترين ميوه عالم ملكوت‌

عشق به جناب حق و آن وجود مقدسى كه زيبايى بى‌نهايت در بى‌نهايت است محصول حركت انسان در وادى معرفت است و آن وادى عبارت است از باطن قرآن و سخنان پرارزش انبيا و اوليا و صديقان.

كسى كه در اين وادى و در اين عرصه معنوى و روحانى قدم نگذارد و با چشم دل و ذات جان و ديده وجدان آيات الهى را نخواند، نمى‌تواند از اين حقيقت نصيب ببرد، در اين صورت حيوان خطرناكى است كه به صورت انسان در بين انسانها زندگى مى‌كند و جز زحمت و مزاحمت براى هم‌نوعان نتيجه‌اى نخواهد داشت.

آن حقيقتى كه نفس را تزكيه مى‌كند و جان را منور مى‌نمايد و دل را در درياى طهارت غرق مى‌كند و در درون امنيت كامل برقرار مى‌سازد و از انسان موجودى ملكوتى و الهى و با بركت و خدمتگزار و صادق و عابد و زاهد و شاهد و باتقوا و همراه با آگاهى و بينش و كمال و فضيلت و شرافت و اصالت و درستى و حقيقت به وجود مى‌آورد عشق به حق است و بس و بدون ترديد براى رسيدن به اين واقعيت‌ها راهى جز اتصال به عشق وجود ندارد كه هركس راهى غير اين راه ادعا

[١] - و تا خدا نخواهد، نخواهيد خواست؛ انسان( ٧٦): ٣٠.