عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٧٤ - يقين و توكل

وى اعتماد نمايند و از آلوده‌شدن به حرص و طمع بپرهيزند.

چون اين حقايق را فراموش كنند يعنى در اتصال به دنيا از حدود حق فرا روند و از توكل بگريزند و به حرص و طمع دچار گردند از طايفه هالكين شوند و از زمره كسانى به حساب آيند كه جز ادعاى دروغ مايه‌اى ندارند.

آنان كه در رشته كسب و كار بدون توكلند و مطيع دستورهاى دوست نيستند جز مال حرام و اندوخته شبهه‌ناك براى آنان نماند، علامت متوكل اين است كه در بذل مال امساك نداشته، بلكه ديگران را بر خود مقدم كرده و از ايثار و انفاق خدشه‌اى در قلبش نيايد.

متكى به حضرت حق بدنش در كسب و كار و قلبش در خضوع و خشوع نسبت به جناب اوست، چون تحصيل ثروت كرد خود را امين حق بيند و بر اين اساس طبق رضاى صاحب مال در مال تصرف كند و باقى بودن و فانى شدن مال در نظرش يكسان گردد، در چنين حال بذل و انفاق و امساك و منعش براى خداست و هرگونه تصرفش در ثروت و مال بر طبق برنامه‌هاى يار است.