عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٩٧ - رضا در روايات

امور بيازمايم تا دين بر آنان استوار آيد.

و بعضى امر دينشان درست نشود جز با ندارى و مستمندى و بيمارى، من آنان را به اين امور مبتلا كنم تا دين بر آنان درست آيد.

من داناترم به آنچه امر دين بندگان مؤمنم به آن درست شود، به راستى بعضى از آنان در پرستش من كوشش كنند و رنج برند و از خواب و بستر با لذت خود برخيزند و در شبها براى من نماز شب خوانند و خود را در عبادت به مشقت اندازند و من يك شب دو شب چرت را بر آنان به كار زنم براى خير خواهى و آنان تا بامداد بخوابند، از خواب كه برخيزند خود را دشمن داشته و زبون شناسند، اگر آنان را براى هر آنچه از عبادت خواهند رها كنم خودبين شوند و خودبينى آنان را به فتنه دچار سازد و از اين راه به حالى برسند كه سبب هلاك آنان گردد.

خودبينى و عجب كار آنان را به آنجا رساند كه گمان برند از عابدان برترى گرفته و از تقصير در عبادت وارهيده، در اين صورت از من دور گردد و گمان دارند كه نزديك شوند. آن‌ها كه اهل عملند، نبايد به اعمال خود تكيه كنند، همان اعمالى كه براى درك ثواب از من انجام مى‌دهند؛ زيرا اگر آنان تمام عمر خود را خرج عبادت كنند باز هم در طاعت من تقصيركارند و به كنه عبادت من نرسند، بايد به رحمت من اعتماد كنند و به فضل و بخشش من راضى باشند و به حسن ظن و خوش‌بينى به من اطمينان كنند؛ زيرا در اين صورت رحمت من آنان را جبران كند و بخشش من به آن‌ها برسد، رضوان و آمرزش من به آنان جامه عفو در پوشد؛ زيرا منم خداى بخشاينده و مهربان و بدان صفت ناميده شده‌ام‌[١].

امام صادق ٧ مى‌فرمايد:

[١] - الكافى: ٢/ ٦٠، باب الرضا بالقضاء، حديث ٤؛ بحار الأنوار: ٦٩/ ٣٢٧، باب ١١٩، حديث ١٢.