عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٢٨ - صبر در آيينه عرفان

صبر در آيينه عرفان‌

صبر بر سه نوع باشد:

اول: صبر عام و آن جنس نفس باشد بر سبيل تجلد و اظهار ثبات در تحمل، تا ظاهر حال او به نزديك عاقلان و عموم مردمان مرضى باشد.

دوم: صبر زهاد و عباد و اهل تقوا و ارباب حلم از جهت توقع ثواب آخرت.

سيم: صبر عارفان، چه بعضى از ايشان التذاذ يابند به مكروه از جهت تصور آن كه معبود ايشان را به آن مكروه از ديگر بندگان خاص گردانيده و ملحوظ نظر او شده‌اند.

و علامت صبر حبس نفس است و استحكام درس و مداومت بر طلب انس و محافظت بر طاعات و استقصاى در واجبات و صدق در معاملات و طول قيام در مجاهدات و اصلاح جنايات و ترك شكايات و فرو خوردن تلخى‌ها و روى ترش ناكردن.

و صبر آن است كه فرق نكند ميان حال نعمت و محنت و سكون نفس در بلا و بلا را به همت توان كشيد.

بايد اگر بلاى كونين بر تو گمارند در آن آه نكنى و اگر محنت عالمين بر تو فرود

[١] - فروغى بسطامى.