عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٦٩ - توبه در روايات

ابى عبيده حذا مى‌گويد: از حضرت باقر ٧ شنيدم فرمود: خداوند به توبه بنده‌اش از مردى كه راحله خود را در شب تاريك گم كرده و پس از آن به راحله‌اش دست يافته خوشحال‌تر است.

قال النبى ٦: ان الله يقبل توبة عبده ما لم يغرغر، توبوا الى ربكم قبل ان تموتوا، وبادروا بالأعمال الزاكية قبل ان تشتغلوا، وصلوا الذى بينكم وبينه بكثرة ذكركم إياه‌[١].

پيامبر اسلام ٦ فرمود: تا مرگ فرا نرسيده، خداوند توبه را از بنده‌اش مى‌پذيرد، قبل از مردن به پروردگار بازگرديد، به سوى اعمال پاكيزه شتاب كنيد تا گرفتار نشديد، و بين خود و حضرت حق را با كثرت ذكر پيوند دهيد.

عن أميرالمؤمنين ٧ قال: لا شفيع انجح من التوبة[٢].

از اميرالمؤمنين ٧، روايت شده كه فرمود: شفيعى رستگار كننده‌تر از توبه نيست.

قال النبى ٦: يلزم الحق لامتى فى أربع: يحبون التائب، ويرحمون الضعيف، ويعينون المحسن، ويستغفرون للمذنب‌[٣].

پيامبر اسلام ٦ فرمود: امتم در چهار برنامه ملازم حق باشند: توبه كننده را مورد مهر و علاقه قرار دهند، به ضعيف رحمت آورند، به نيكوكار كمك نمايند، و براى گنهكار طلب آمرزش كنند.

قال اميرالمؤمنين ٧: توبوا الى الله عزوجل وادخلوا فى محبته فان الله يحب‌

[١] - الدعوات، راوندى: ٢٣٧، حديث ٦٥٩؛ بحار الأنوار: ٦/ ١٩، باب ٢٠، حديث ٥.

[٢] - من لا يحضره الفقيه: ٣/ ٥٧٤، حديث ٤٩٦٥.

[٣] - بحار الأنوار: ٦/ ٢٠، باب ٢٠، حديث ١٠.