عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٣ - اخلاص در قرآن

تاريخ روشن و پندآموز اولياى الهى نشان مى‌دهد كه كارى را جز براى رضاى خدا و جلب خشنودى حق انجام ندادند و در هيچ حركتى و سكونى جز به عنايت دوست نظر نداشتند، آنان غير حق را در نيت و عمل منظور ننمودند و حتى تمام حوادث و بلاهايى كه ديدند به حساب حق گذاشتند و در اين راه مال و جان، نثار محبت محبوب و عشق معشوق نمودند، اين حقيقت را از لسان وحى درباره اميرالمؤمنين ٧ بنگريد:

[و من الناس من يشري نفسه ابتغاء مرضات الله و الله رؤف بالعباد][١].

و از مردم كسى است كه جانش را براى خشنودى خدا مى‌فروشد [مانند اميرالمؤمنين ٧‌] و خدا به بندگان مهربان است.

دين بهتر و با ارزش‌تر براى كسى است كه تمام وجود و هويت خود را و به عبارت ديگر ظاهر و باطن و عمل و اخلاق و اراده و نيت خويش را تسليم حضرت يار كند و اين براى كسى ميسر نيست مگر اين كه هستى را از عينك «لا اله الا الله ولا حول ولا قوة الا بالله، ولا مؤثر فى الوجود الا الله» ببينيد:

[و من أحسن دينا ممن أسلم وجهه لله و هو محسن‌][٢].

و دين چه كسى بهتر است از آن كه همه وجودش را تسليم خدا كرده و نيكوكار است.

توبه از تمام گناهان ظاهر و باطن و اصلاح درون و برون يا به عبارت ديگر اصلاح اخلاق و عمل و تكيه بر حضرت دوست در همه شؤون حيات و خلاصه تصفيه‌

[١] - بقره( ٢): ٢٠٧.

[٢] - نساء( ٣): ١٢٥.