عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٤ - اخلاص در قرآن

همه هويت و وجود براى جلب عنايت حق، همه و همه حقايق و واقعيت‌هايى هستند كه در جهت مخلص شدن انسان، وجود مقدس حضرت رب از انسان خواسته است و خوشا به حال آن افرادى كه اين مسير عالى و اين سير ربانى و سلوك الهى را بپيمايند:

[إلا الذين تابوا و أصلحوا و اعتصموا بالله و أخلصوا دينهم لله‌][١].

مگر كسانى كه [از گناه بزرگ نفاق‌] توبه كردند، و [مفاسد خود را] اصلاح نمودند، و به خدا تمسك جستند، وعبادتشان را براى خدا خالص ساختند.

پيامبر بزرگ اسلام ٦ مأمور بود حقيقت اخلاص خود را براى مردم اعلام كند، تا درسى الهى براى آنان باشد و فرداى قيامت هيچ عذر و حجتى براى كسى در بارگاه آن جناب نباشد و احدى نگويد كه براى من راهى به سوى اخلاص باز نبود و گرنه آن راه را طى مى‌كردم:

[قل إن صلاتي و نسكي و محياي و مماتي لله رب العالمين\* لا شريك له و بذلك أمرت و أنا أول المسلمين‌][٢].

بگو: مسلما نماز و عبادتم و زندگى كردن و مرگم براى خدا پروردگار جهانيان است.\* او را شريكى نيست، و به اين [يگانه‌پرستى‌] مأمورم، و نخستين كسى هستم كه [در اين آيين‌] تسليم [فرمان‌ها و احكام‌] اويم.

در هر صورت از آيات كريمه قرآن استفاده مى‌شود كه خالص كردن نيت در امور عبادى واجب است و فرداى قيامت جز با عمل اخلاص اجر و ثواب تعلق نمى‌گيرد و در بازار محشر براى رياكاران محلى از اعراب نيست.

[١] - نساء( ٣): ١٤٦.

[٢] - انعام( ٦): ١٦١- ١٦٢.